DE
EN
PL
Starostwo Powiatowe w Lwówku Śląskim
ul. Szpitalna 4, 59-600 Lwówek Śląski

email: sekretariat@powiatlwowecki.pl
Tel. +48 (0)75 782 36 50         Fax. +48 (0)75 782 36 54
Godziny pracy: Poniedziałek 8.00 - 16.00
  Wtorek - Piątek 7.30 - 15.30
 Wydział Komunikacji Poniedziałek 8.30 - 15.30
 (obsługa klientów) Wtorek - Piątek 8.00 - 15.00

VI Powiatowy Konkurs Poetycki rozstrzygnięty
A A A Pdf Print16x16 Mail16x16
15 czerwca 2011r. odbyło się podsumowanie VI Powiatowego Konkursu Poetyckiego
„O Złote Pióro”, którego pomysłodawczynią i głównym organizatorem jest Pani Halina Urszula Braun Dyrektor Powiatowego Centrum Edukacji w Lwówku Śląskim.
Laureaci VI Powiatowego Konkursu Poetyckiego „O Złote Pióro” odebrali nagrody
i wyróżnienia z rąk Starosty Lwóweckiego Pana Józefa Stanisława Mrówki oraz Dyrektora PCE Pani Haliny Urszuli Braun.

Uroczystość odbyła się w pięknej scenerii chabrów i jaśminów w auli Warsztatów Terapii Zajęciowej Caritas w Lwówku Śl. Jury konkursu powołane przez dyrektora Powiatowego Centrum Edukacji Panią Halinę Urszulę Braun wyłoniło następujących laureatów.
W kategorii gimnazjów pierwsze miejsce zajęła Justyna Sieniuć uczennica Gimnazjum w Zespole Szkół w Lubomierzu. Drugie miejsce zajęła Karolina Bak z Prywatnego Gimnazjum im. Sybiraków w Lwówku Śląskim. Trzecie miejsce przypadło Katarzynie Czujko z Gimnazjum im. Jana Pawła II w Lwówku Śląskim. Ponadto jury przyznało dwa wyróżnienia dla Emilii Sucheckiej z Gimnazjum im. Jana Pawła II i Romana Kościelnego z Niepublicznego Gimnazjum w Lwówku Śląskim.
W kategorii szkół ponadgimnazjalnych pierwsze miejsce zdobyła Sara Skrobuk uczennica Technikum Architektury Krajobrazu w Zespole Szkół Ekonomiczno-Technicznych w Rakowicach Wielkich. Miejsce drugie zajęła Mariola Pieniakowska, trzecie Wojciech Kubicki - oboje z Liceum Ogólnokształcącego w Zespole Szkół Ekonomiczno-Technicznych w Rakowicach Wielkich. Wyróżniono Patrycję Wołoszyn uczennicę Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lwówku Śląskim.

Wiersze laureatów zostały zebrane i wydane przez Powiatowe Centrum Edukacji we Lwówku Śląskim, które jest organizatorem tego poetyckiego wydarzenia. Uroczystość wręczenia nagród uświetniło spotkanie autorskie z Panią Elżbietą Śnieżkowską - Bielak poetką , pisarką, członkinią Dolnośląskiego Oddziału Związku Literatów Polskich we Wrocławiu. Oprawę poetycko-muzyczną uroczystości przygotowaną przez Panią Jolantę Wysocką i Pana Aleksandra Hołogę zaprezentowali uczniowie Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lwówku Śląskim, Niepublicznego Gimnazjum w Lwówku Śląskim oraz Centrum Twórczości Młodzieży działającym przy Powiatowym Centrum Edukacji. Były to recytacje wierszy ubiegłorocznych laureatów konkursu oraz dwie piosenki z muzyką własną Karoliny Kaszuby do wierszy Pani Elżbiety Śnieżkowskiej – Bielak.

Aleksander Hołoga


Szczególne podziękowania Panu Józefowi Stanisławowi Mrówce – Staroście Lwóweckiemu za patronat honorowy, Państwu Elżbiecie Śnieżkowskiej-Bielak, Ewie Nowak, dr. Robertowi Mertuszce i Aleksandrowi Hołodze za pracę w komisji konkursowej, młodzieży i nauczycielom – Pani Jolancie Wysockiej oraz Panu Aleksandrowi Hołodze za impresje artystyczne, pracownikom PCE Paniom Alicji Kosteckiej i Danucie Olejnik oraz opiekunom i uczestnikom Warsztatu Terapii Zajęciowej Caritas w Lwówku Śląskim na czele z kierownikiem Panem Krzysztofem R. Wróblewskim za pomoc w organizacji VI Powiatowego Konkursu Poetyckiego „O Złote Pióro” składa Halina Urszula Braun Dyrektor Powiatowego Centrum Edukacji w Lwówku Śląskim.


Galeria zdjęć
 

Nie tylko do szuflady

 
Wkrótce zapadłem na pisanie wierszy,
bo na to się zapada jak na chorobę
i zacząłem z nimi chodzić w różne miejsca…
Stanisław Lem
 
VI Powiatowy Konkurs Poetycki ,,O Złote Pióro” już na stałe wpisał się w krajobraz literackich poszukiwań Młodych Talentów. Kiedy w 2006 roku ukazał się pierwszy tomik poezji uczniów, wydany przez Powiatowe Centrum Edukacji we Lwówku Śląskim, cieszył mnie fakt, że młodzi ludzie w ogóle piszą poezję, że jest ona różnorodna, a na konkurs zgłasza się tak wiele osób. Jak sobie przypominam, młodzi adepci pióra, przynosili swoje wiersze nieco zakłopotani, powierzali bowiem szerszej publiczności ,,kawałek” siebie, czyli część tego co skrywane, osobiste, nierzadko wstydliwe. Z perspektywy kilku lat patronowania konkursowi jest coś jeszcze, co pozwala mi stwierdzić, że widzę niepodważalny sens w wydobywaniu z szuflad naszych uczniów ich poetyckich prób. To ważne zarówno dla nich, jak i dla nas dorosłych. Dzięki temu lepiej poznajemy wrażliwość naszej młodzieży, a tym samym, lepiej poznajemy siebie i nasze wobec niej postawy.

Minęło 6 lat od momentu, gdy przeczytałam pierwsze wiersze naszych uczniów. Ich autorzy są już często po studiach, robią kariery, mieszkają z daleka od kraju. Jeszcze innych spotykam czasem na ulicy, bardziej lub mniej zadowolonych z życia. Być może nikt z nich nie pisze już wierszy. Nawet jeśli nigdy do tego nie wrócą w dorosłym życiu, jestem przekonana, że to ukształtuje ich wrażliwość na zawsze. Dla mnie najważniejszy jest fakt, że młodzi ludzie w czasach Internetu, telefonów komórkowych, wszechwładnej telewizji otarli się o poezję, to znaczy, że w schematach codziennego życia poszukują wartości innych, może mniej spektakularnych i modnych. A zatem gdzie i w jakiej konstelacji umieścić młodego poetę?

Jeżeli za natchnienie przyjmiemy impuls, wewnętrzny imperatyw nakazujący wyrazić uczucie, przeżycie, refleksję w zamkniętej w wierszu formie, to wiedza i talent podpowiedzą, jak to zrobić. Jeżeli ponadto twórca pozostanie szczery w swej wypowiedzi, wówczas nawet niedostatki formy mogą okazać się atutem. I chociaż młodzieńcza wrażliwość przez niejednego może być odczytana jako naiwność, to będą i tacy, którzy dostrzegą w niej przede wszystkim prawdę uczuć.

Poeci nieprofesjonalni nie pretendują do wielkich zaszczytów, nagród, tytułów. Piszą z potrzeby serca, z potrzeby przekazania prawdy o własnym świecie. Poezja to fragment ich życia, dlatego w ten właśnie sposób wyrażają swoje przemyślenia, a nawet próbują wpływać na rzeczywistość.

Bezkompromisowo rozgrywają swoją prywatność, są pastelowi i nieśmiali, ich dramaty rozgrywają się na placach prowincjonalnych miast, a niejeden scenariusz poetyckich wydarzeń odbija się od ścian własnego pokoju. W owych labiryntach i ciemnościach przerażeni uciekają w bezpieczny krąg strof. Wierzą Barańczakowi, który twierdzi, że „poezja powinna być nieufnością”, ufają słowom Schulza, który mówił, że „odpoznaje sensy utracone”, powtarzają wreszcie za Krynickim, że „poezja jest jak transfuzyjna krew dla pracy serca”.

Młodzi poeci szybko dojrzewają, podmioty liryczne są dużo starsze niż ich sobowtóry. Wiersze są odzwierciedleniem duszy, sposobem na rozmowę z samym sobą, stawianiem pytań i szukaniem odpowiedzi. Często stają się też wytrychem, swoistą przepustką do coraz to nowych światów, pokazaniem tego, co boli i cieszy. Ale to raczej ból jest prowokatorem pisania.

Warto postawić sobie jeszcze jedno pytanie. Czy w świecie, na którego porządek nie mamy wpływu poezja ma rację bytu? Żyjemy w czasach, kiedy coś takiego jak poezja nie jest specjalnie modne, a wiersze to produkt pewnie równie niszowy, jak tytanowe guziki. Zdecydowana większość społeczeństwa poezji nie lubi, nie rozumie i omija szerokim łukiem. Zagadnienie akceptowania, bądź odrzucenia czegoś, jest niczym innym, jak tylko najbardziej uproszczonym sposobem postrzegania świata przez większość ludzi. Każdy z nas wybiera z życia coś, co mu najbardziej odpowiada. Nie można ludzi wytresować na miłośników poezji, nie można nikomu nakazać czytania i lubienia literatury, nie można wreszcie wpajać stereotypowych określeń, wyśmianych już przez Gombrowicza typu ,,Słowacki wielkim poetą był”. Sposoby obcowania z literaturą to prywatna sprawa każdego człowieka. Organizując poetyckie konkursy nie kieruje mną chęć namawiania kogokolwiek do pisania, a tym bardziej czytania wierszy. Sztuka pisania i czytania literatury, to w swojej istocie umiejętność odnalezienia się w świecie, gdzie wolność wyboru jest zjawiskiem niemalże uświęconym.

Takie intencje kierują mną przy organizacji kolejnych edycji konkursu. Dlatego Młodym Twórcom życzę, by w poezji - sztuce tworzenia, znajdowali miejsce na refleksję nad życiem, bo właśnie ta dziedzina sztuki, jak mało która, jest swoistym lustrem koncentrującym i odbijającym prawdziwe ludzkie emocje.

 
Halina Urszula Braun
Turystyka
 

 


Poprawny CSS! Valid XHTML 1.0 Transitional